Aborcja (od łac. abortus – poronienie)
to celowe, przedwczesne zakończenie ciąży, skutkujące śmiercią zarodka lub płodu.

Aborcja nie jest zwykłym chirurgicznym zabiegiem. To gwałtowna inwazja  cyklów zachodzących w organizmie kobiety, a także zabicie organizmu płodu. Po tak brutalnym zabiegu matka jest „ofiarą” negatywnych następstw:

a) fizyczno-biologicznych

• Krwotoki, które mogą spowodować infekcje np. zakażenie krwi (spowodowane uszkodzeniem narządów rodnych kobiety lub niecałkowitym usunięciem szczątków płodu).
• Zakrzepy, które mogą być przyczyna późniejszych schorzeń
• Może wystąpić niepłodność.
• W przypadku kolejnej ciąży może wystąpić poronienie, odklejenie łożyska, łożysko przodujące.
• Śmierć matki.

b) psychiczne

• Depresja
• Wyrzuty sumienia, bolesne wspomnienia
• Konflikt pomiędzy partnerami
• Odrzucanie , wrogość wobec kolejnego dziecka/dzieci
• Próby samobójcze

Osoba  dokonująca aborcji wykonuje mniej więcej następujące czynności. Wyskrobuje ona narzędziem łożysko i ćwiartuje wraz z dzieckiem na kawałki, a następnie usuwa je i zbiera do naczynia. Po 12 tygodniu ciąży, gdy dziecko jest już bardziej rozwinięte potrzebne jest narzędzie przypominające kombinerki (bez komentarza…), ponieważ kości i czaszka dziecka są już częściowo zwapnione. Nie stosuje się znieczulenia wobec dziecka. Osoba przeprowadzająca zabieg wprowadza narzędzie do macicy, chwyta nogę lub inną część, a następnie obracając wyrywa ją z ciała dziecka. Czynność tę powtarza raz po razie. Kręgosłup musi zostać rozłamany, a czaszka zmiażdżona, aby ich usunięcie stało się możliwe. Funkcja pielęgniarki polega na selekcjonowaniu części ciała dziecka, w celu upewnienia się, że wszystko zostało usunięte. Taki obraz można obejrzeć oglądając film „Niemy Krzyk”, gdzie pokazane zostało bestialsko zniszczenie życia maleńkiego człowieka. Inną metodą jest wyssanie urządzeniem podobnym w działaniu do odkurzacza. Końcówka takiej pompy próżniowej (ok. 30 razy silniejsza od domowego odkurzacza) jest wprowadzana do wnętrza macicy. Ktoś może uznać ,że jest to przesada, ponieważ tak mały człowiek nie czuje bólu, ale takie myślenie jest bzdurą. Płód czuje wszystko ból, hałas, napiecie i złe samopoczucie matki.

Zwłoki zamordowanych w wyniku „przerwania ciąży” zazwyczaj są po prostu wyrzucane do kosza na śmieci i trafiają do kanalizacji lub są palone wraz ze śmieciami. Tylko we Włoszech prawo nakazuje pogrzebać również i te szczątki ludzkie.

Ktoś kiedyś porównał embrion do sadzonki kartofla czy też bakterii przy czym stwierdził , że płód nie odczuwa bólu i nie ma zbyt dużych możliwości. Bzdura pomyślałam, przypominając sobie dzień kiedy to  pierwszy raz usłyszałam bicie serca mojego syna. Tak właśnie tak bicie serca, które to już  21 dnia zaczyna bić.

A może po prostu zacznijmy od nowa…być może czas się zastanowić jak musi się zarodek napracować by stać się na tyle silnym by móc przetrwać. Cały cykl rozwoju płodu  dzielimy na  cztery okresy:

Okres przedimplantacyjny,  który trwa około 1 tygodnia. W tym czasie zarodek wędruje przez jajowód do jamy macicy, gdzie następuje proces zagnieżdżenia, czyli przyjęcie dziecka przez śluzówkę macicy na 9 pierwszych miesięcy jego życia.

Okres tworzenia się trzech listków zarodkowych, z których powstaną później wszystkie narządy ciała, obejmuje on drugi i trzeci tydzień życia dziecka.

Okres organogenezy, tzn. formowania zawiązków wszystkich narządów dziecka. Trwa od czterech do ośmiu tygodni.

Okres płodowy rozpoczyna się od ósmego tygodnia życia dziecka i trwa aż do porodu. Jest to okres doskonalenia funkcji powstałych już narządów i stopniowego przygotowania się do życia poza organizmem matki. Od chwili wykształcenia narządów zaczynają się ich funkcje, początkowo bardzo proste, w miarę rozwoju staja się bardziej złożone.

W takim skrócie można już przedstawić, iż nie  jest to tylko  komórka , lecz jest to człowiek, mała bezbronna istotka, która nie może być porównywana  do jakichkolwiek sadzonki  ponieważ ma rodziców i już od pierwszych dni chce istnieć.